Mijn Werk

BF-TH-75
                     

De wagen waar ik de beste herinneringen aan heb. De BF-TH-75!! Een DAF95XF 430 pk's

 

 

 

 

 

 

Ik was nog een jong ventje, toen wij begin jaren zestig, in Breda, een aantal vrachtwagenchauffeurs in de kost hadden. Zij werkten aan de pijpleiding in het westen van Brabant. Die wagens stonden altijd geparkeerd, bij ons aan de overkant, op het weiland.

Het liefste wat we deden, spelen op de platte opleggers. Ik vond het allemaal prachtig, die grote wielen, die lange opleggers, en bovenal, het waren een stel stoere kerels. 

Maar zoals alles, kwam ook hier een eind aan. Maar dat beeld van die vrachtwagens op het weiland, bij ons aan de overkant, is me altijd bij gebleven.

Ik maakte de lagere school af, en later de MAVO in Etten-Leur. 

Een van mijn zussen, Joke, kreeg in die tijd verkering met een jongen van St.Willebrord, en die was ook vrachtwagenchauffeur. Hij reed toentertijd bij de Fa. Jan Jaspers. Golfkarton van de "Movi", wat tegenwoordig "Kappa" heet. Toen reed Keesje, mijn zwager inmiddels, met een DAF waarvan de versnellingspook bijna achter de stoel was geplaatst. We wisten niet beter. Zijn vader echter, reed ook bij dezelfde firma, kreeg een spiksplinternieuwe DAF 2600. Wat een auto!!! Deze trok toen al grote belangstelling op de bedrijfsauto-Rai. Met zijn "Europa-cabine". 6 Versnellingen met two-speed op de achteras. Aan de versnellingspook was een knop bevestigd, die je, vr dat er geschakeld werd, al kon indrukken of uittrekken, dan hoefde je enkel nog maar de koppeling in te trappen, om op- of terug te schakelen. Maar liefst twee bedden. Nou ja, twee bedden?? Het tweede bed bestond niet meer, dan uit een metalen frame met daartussen een aantal banden, waarop een zielig matrasje lag. Maar nogmaals, je wist niet beter. De vering van de DAF 2600 was belabberd. Als je een beetje pech had, en je reed door een kuil, dan liep je grote kans op hersenbeschadiging. Maar ja, je wist niet beter. 

Voor die periode, was de 2600 zijn tijd ver vooruit. Hij was verkrijgbaar vanaf zo'n 240 pk. En dat was toen niet mis. 

De vader van Kees, kreeg na twee jaar een nieuwe trekker, een 2800. En Kees ging met de 2600 rijden. Jawel, internationaal. Voornamelijk Frankrijk en Duitsland. En Peter?? Die ging spijbelen. Niet netjes, maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. 

Na de MAVO, kwam ik te werken bij de Fa. Mol&Zn. in Roosendaal. Dat heb ik toch wel een week en een dag volgehouden. Daarna had ik het wel gezien. Ik was nog maar 17, dus ik had nog geen rijbewijs, hoewel ik al regelmatig met de 2600 van Kees had gereden. Maar het scheen dat je, ook toen, 18 moest zijn om in aanmerking te kunnen komen voor een rijbewijs. Ik ging werken bij Wilten&Co. in Etten-Leur. Intussen werd ik 18 en begon gelijk met rijlessen. 4 Maanden voor ik 19 werd, had ik mijn vrachtwagenrijbewijs op zak. Ik reed al met een busje bestellingen rond voor Wilten, door het hele land. 

In 1977 werd er bij transportbedrijf Casteleijns, ook in Etten-Leur, een chauffeur gevraagd. Daar reed ik mijn eerste "echte" vrachtwagen, een Mercedes 913. Met een 20 foot container. Deze werden de dag ervoor geladen, waarna de chauffeurs die de volgende dag gingen uitleuren. Als ik daar nog aan terug denk........bah, bah. 30 tot 40 adressen per dag. En dan niet in n plaats, nee, een route van dikwijls riond de 5 600 kilometers per dag. Ik werd er helemaal gek van. Tot 1980. De Fa. Feijns in Roosendaal. Internationaal, mijn droom. Een zware vrachtwagen onder mijn kont. Jawel, een heuse Mercedes-Benz 1926. 260 pk, 6-bak met voorschakel. En het buitenland lonkte. Frankrijk en Itali. Dat was een tijd om nooit meer te vergeten. Helaas, dat mocht niet lang duren, na 5 jaar ging de zaak over de kop, wegens wanbeleid door de eigenaren. In december 1984 kon ik bij de firma De Rijke-Spijkenisse beginnen. Eindelijk, een wagen waar iedere chauffeur over riep: Scania. 

Nadeel bij De Rijke toen was, dat je altijd je wagen onderweg moest laten staan. Al was het maar 20 kilometer van huis. En zie dan maar thuis te geraken. In 1988 ben ik daar maar weer weg gegaan, en begonnen bij Jan de Rijk, toen nog in Hoeven.

Samen met een ex-collega van Feijns, een lijndienst naar Burgos in Spanje gereden. De leukste tijd van mijn leven. Leuke kameraad, veel gelachen, veel geld verdient, en een machtige auto onder mijn kont. Een DAF95, 350. Space-cab ja! Air-conditioning. Kofiezetapparaat op het dashboard. Motorwagen met aanhanger, dus een hele rustige wegligging. Wat wil je nog meer. Mijn maat van toen, Gerrie, werkt er nog steeds.

Helaas, ook hier kwam een eind aan. En via een kleine omweg, Koops-Rotterdam, kwam ik weer terug bij De Rijke. Terug op een bulkwagen. 

In 1989, tijdens een verjaardag van mijn moeder, kwam ik in gesprek met mijn broer, Bennie. Wij hadden allebei zin om voor onszelf te gaan beginnen. Dat werd met een glas beklonken. Bennie zou het vakdiploma halen, en ik zou rond gaan kijken voor werk en wagens. Begin 1991 had Bennie zijn papieren op zak, en we lieten ons inschrijven bij de Kamer van Koophandel, onder de naam
L&T-Transport v.o.f.

 

 

Wordt vervolgd.........