Over mijzelf

  
Ik tijdens onze vakantie, in Echternach. 2006


Ik zal me even voorstellen, Peter Talboom is de naam. Ik ben geboren in Breda in 1957. De eerste tien jaren van mijn leven, heb ik doorgebracht in de Texelstraat. Een echte volkswijk. Het was pal aan de spoorlijn Breda-Tilburg, net voorbij conservenfabriek "Hero". Mijn grootste vriend en leeftijdgenoot, uit die tijd, en nog wel, is Kees Nuijten. Samen met hem ben ik naar de kleuterschool geweest, aan de Teteringseweg. We moesten dus wel een levensgevaarlijke weg oversteken. Gelukkig was het in die tijd bij lange na, niet zo druk. Dus onze ouders konden ons met een gerust hart los laten. Na de kleuterschool, ging ik, net als de meeste kinderen uit de wijk, naar de Pax Christi-school. Van deze school weet ik me bar weinig meer te herinneren, dus er zal ook niet zoveel aan geweest zijn. Tot.......1967, toen ging er het een en ander veranderen. Wij gingen verhuizen. Naar Breda-Noord. Een vrij jonge wijk, toen nog. En uiteraard een andere school. Met Kees hield ik nog altijd contact, zij het op een lager niveau.

Breda-noord, ofwel De Wisselaar, met de gelijknamige school. Ik kan me de heer van Schijndel nog goed herinneren. Via schoolbank.nl ben ik te weten gekomen, dat de heer van Schijndel, ons een paar jaar terug, is ontvallen. Ennnnn.........mijn eerste "grote liefde". Tamara was haar naam. Tot en met de zesde klas, was zij mijn liefje. Helaas, na de lagere school zijn we elkaar uit het oog verloren.

1969. Twee jaar nadat we verhuisd zijn naar Breda-Noord, besluiten mijn ouders, te gaan scheiden.Mijn vader bleef in Breda wonen, en mijn moeder vertrok naar St.Willebrord. Zo ook ik. Helaas, het gaat niet altijd over rozen. De lagere school maakte ik nog in Breda af, en daarna ging ik naar de KSE in Etten-Leur. Hier heb ik MAVO-4 gedaan, en na de eind-examens had ik besloten om het leren vaarwel te zeggen.Spijt, spijt, spijt. Maar spijt komt altijd achteraf. Ik ben dus gaan werken, als magazijnmedewerker bij de Fa.Wilten, laboratorium-apparatuur. Hier leerde ik ze kennen, Clazien.
In 1976 vroeg ik haar mee uit, naar ons plaatselijk cafť "De Rekel". Eigenaar van deze zaak, was Jacques van de Rekels, U weet wel, van Corrie en de Rekels.
Daags na pasen in datzelfde jaar, is mijn vader overleden.

Hij mocht slechts 52 jaar oud worden. Maar het gaat verder. Zelfs na zo'n gebeurtenis. Op 1 september 1977 hebben Clazien en ik het geprobeerd, trouwen! Jawel, anno 2009 zijn we nog steeds een paar.
In dat zelfde jaar, ben ik als chauffeur in dienst getreden bij de firma A.Castelijns Transport, in Etten-Leur. Daar werden sportartikelen vervoerd, naar sport- en schoenenzaken, door heel Nederland.
We hadden het goed met ons tweetjes. We konden de hele wereld aan. Tot 1979, Clazien werd getroffen door de ziekte van Crohn. 4 Maanden heeft ze toen in het St.Franciscusziekenhuis gelegen, in Roosendaal. We woonden toen al op het adres, waar we nu nog steeds wonen. Gelukkig mocht ze met de kerstdagen naar huis, hetzij met zogenaamde astronautenvoeding. Maar dat deerde ons niet. In 1980 begon ik als internationaal chauffeur bij Feijns Transport, Roosendaal. Een ontzettend leuke tijd, leuke collega's. ItaliŽ, Frankrijk en ScandinaviŽ waren de landen die we het meest aandeden. Vooral ItaliŽ sprak mij enorm aan.
Helaas ging de tent na 4 jaren failliet. Daarna nog bij o.a. De Rijke, Spijkenisse gereden. En bij Jan de Rijk, toen nog in Hoeven.
In 1991 besloten mijn broer, Bennie, en ik, een eigen zaak te beginnen. L&T Transport werd geboren.

En dan belanden we in 1993. Vanwege Clazien d'r ziekte, en bijkomende complicaties, konden we geen kinderen krijgen. Tenminste, niet via de natuurlijke weg Maar voor een vrouw is het waarschijnlijk toch belangrijker, dan voor een man. Ik vond het zo wel lekker. We hadden het rijk voor ons alleen. We konden doen en laten wat we wilden. Wilden we een keer een weekendje op en neer naar Spanje, dan deden we dat. Hebben we gedaan in 1992. Wilden we gaan stappen, dan deden we dat. Enz, enz.
Clazien had al wat informatie verzameld, en kwam uit op adoptie. Ik stond daar eerst nog huiverig tegenover, "Zo'n kind kan nooit van je zelf worden, toch?". Maar ze betrok mij in alles wat met adoptie te maken had, en langzaam aan, begon ik er ook wat voor te voelen. Ik bespaar u de problemen waar wij tegen aan zijn gelopen, maar in januari 1994 vlogen we naar Amman om Samantha op te halen. Ik werd helemaal week van binnen, toen ik haar zag. Wat een mooie meid was dit. Onze dochter!!! Amper drie weken oud.

 

Inmiddels is ook Leroy geaariveerd. Drie jaar jonger dan Samantha. En ook een heerlijk jochie, waar ik enorm trots op ben.

Samantha en Leroy zijn nu opgroeiende pubers. Ieder met hun eigen problemen, en ieder met hun eigen hebbelijk- en onhebbelijkheden. Voor meer info over deze twee kinderen, verwijs ik u naar hun eigen hoekjes via "het menu".