VOGEZEN 2010

Mooie foto van onze motoren, gemaakt door Jan.

Vrijdag 21 mei 2010.

Wat vooraf ging, aan dit weekend.
Verleden jaar, 2009, hadden we al min of meer besloten om in 2010 eens naar een ander gebied te gaan. De Vogezen was een optie, en de Vogezen is het geworden.
En uiteraard weer tijdens het Pinksterweekend. Dit, ondanks het feit dat er verscheidene motorrijders waren, die ons dit afraadden, omdat het dan hartstikke druk zou zijn tijdens zo’n weekend.
Na enig speurwerk kwam ik via internet aan hotel Les Tronces.
Zag er leuk uit, vooral dat varken aan het spit. Leek me een goede sfeer.
Het voorstel heb ik terstond voorgelegd aan Jan, Aad en Gerrit, en van alle drie kreeg ik kort nadien een bericht dat ze het ook wel zagen zitten.

Hotel Les Tronces.


Nogmaals Les Tronces. Terras.

Daarna contact gelegd met de eigenaar, Wim, een Nederlander dus. Goed contact gehad, ondanks dat bij hem emailberichten net zo snel gaan, als bij ons de alom bekende flessenpost.
Hij heeft dit verklaard. Wim was namelijk aangewezen op een telefoonlijntje voor zijn internet. Tja, en dat gaat niet zo snel hé?? Woehahahaa, wat een techniek!
Ik kan U inmiddels vertellen, dat Wim thans, ook in het bezit is van snelle internet. Dus dat probleem is verholpen.
Kort nadien heb ik een aanbetaling gedaan, voor ons vieren. Dus Les Tronces mag ons verwachten.
Voor meer info over dit hotel, surf naar www.lestronces.com
Hé Wim, over een kleine vergoeding, voor het plaatsen van deze link, daar hebben we het nog wel eens over hè? :)

 


 

Oké, dan nu naar het verhaal van ons weekendje Vogezen.

 

Jan zou de heenweg samenstellen, hoewel we al besloten hadden dat we niet volledig binnendoor zouden sturen. Het zijn namelijk zo’n 540 km’s naar ons hotel Les Tronces.
Dus als we op tijd binnen wilden zijn voor het avondeten, dan konden we niet helemaal binnendoor tuffen.
Ik neem de terugreis voor mijn rekening, maar die zal wel grotendeels hetzelfde eruit gaan zien als de heenreis, maar dan andersom hé!! Dit vermeld ik nog even voor de slimmeriken onder ons.
Vervolgens zou Jan een rit in elkaar zetten, en ik dus ook. Zo zijn de zaken goed verdeeld.
Aad en Gerrit? Die zijn helaas niet in het bezit van een Garmin, of ander navigatiesysteem. Maar als we dit volgend jaar weer gaan doen, dan ga ik hun toch vragen om eventueel op papier een rit in elkaar te zetten. Dat is met een kaart bij de hand, best te doen.
Wee, o wee, wat een ellende. Mijn pc doet niet meer wat ik wil. Via het programma “Mapsource” kun je de rit bekijken in “Google-earth”. Maar ik kan helaas de update van Google-earth niet geïnstalleerd krijgen.
Het wordt nog erger als ik merk dat ik mijn routes niet meer kan up-loaden naar de Streetpilot2720. Wat nu? Ik meldde dit aan Jan, en die zei dat dat geen ramp hoefde te zijn. Hij maakt gewoon twee routes. Dat is dus geregeld.

 

 

Dag 1, grotendeels off-road.

 

 

Dag 2, enorm veel bochten.

 

 

Jan heeft twee ritjes in elkaar gezet, en naar mij toegestuurd, zodat ik ook mijn mening hierover kon geven. De eerste rit is er eentje van ongeveer 160 km. Met behoorlijk wat off-road weggetjes. Dit zou voor Gerrit, Aad en mij een nieuwe ervaring zijn.
De tweede rit, die Jan gemaakt heeft, is wat langer. 250 kilometers. Veel bochten, en zo te zien, volgens mij over alle colletjes, die de Vogezen rijk is.
Aangezien ik de routes niet kan up-loaden, besluit ik de tweede rit, die van 250 km, met de hand in de Streetpilot in te voeren. Dat is nog een heel karwei, maar het is me gelukt. Godzijdank! Waarom die laatste opmerking? Dat kunt U later lezen.

 

 

Oemoemenoe, Jan voor intimi, arriveerde als eerste te huize Talboom, kort nadien gevolgd door Gerrit en Aad.
We zijn weer compleet. Nog even een bakkie met een worstenbroodje, en even kletsen over de te gane weg naar hotel Les Tronces.
Er werd unaniem besloten, dat ik voor ga rijden. Alweer? Ja, de meeste stemmen gelden. Volgend jaar mag een ander dat stokje overnemen.
Ach, zo erg is het niet hoor. We zijn alle drie goed aan elkaar gewaagd, dus ik rij gewoon voorop.
Jan wilde in eerste instantie via de E411 gaan, maar op mijn aanraden besloten we toch maar over de N4 te gaan. Lekker de oude weg van Namen naar Luxemburg.
En wederom waren de weergoden ons goedgezind.
De reis is geweldig verlopen. Net voorbij Namen neem ik de afslag naar de N4, richting Marche-en-Famennes. En net voorbij Marche kwamen we aan Bande. Dit stukje ken ik nog uit het grijze verleden, toen de E411 nog toekomst was.
Aan Bande, langs de N4, waren toentertijd een aantal chauffeursrestaurants. De meesten zijn verdwenen. Er komt namelijk weinig vrachtverkeer meer langs. Maar we hebben er toch een weten te vinden. We parkeerden onze motoren en bestelden een omeletham. En wat blijkt? We kregen het in een koekenpannetje aangeboden.
Al snel bleek waarom. De omeletjes zaten zo vast aan het pannetje gebakken, dat we ze er zelf uit mocht krabben. Hahahahaaa, maar toch wel leuk, en ze smaakten nog ook.
Vervolgens weer op de brommerts, en op weg naar Martelange. Wat gaan we hier doen? Wel, de weg ligt op Belgisch grondgebied, maar de tankstations, links, liggen op Luxemburgs grondgebied. Voelt U hem al, de kleine punaise?? Jazeker, tanken! Momenteel kost de brandstof in Nederland rond de € 1,55. In Luxemburg echter “slechts” € 1,20.
En voor mij een slof voor mijn verslaving.

Tanken te Martelange. Jan houdt mijn slof shag omhoog.


Een korte pauze, ongeveer een half uur in Frankrijk.

Dan weer verder. Naar Longwy. Via deze grensplaats reden we door richting Metz, en vandaar richting Nancy. Voorbij Nancy hield ik de N57 aan, richting Epinal. Jan kreeg weer eens honger, dus we besloten om een pauze in te lassen op een parking langs de N57, waar ook een frituur stond.
Jan bestelde hier een broodje kebab met frites. Tjee man, daar kon je een heel weeshuis mee gevoed krijgen. Ik wacht tot we in het hotel waren, want daar kregen we een normale maaltijd. Vind ik persoonlijk net effen wat smakelijker.
Het hotel is te vinden in F-88640 Barbey Seroux. Maar wel een beetje achteraf. Midden tussen de bossen. Toen we in het dorp waren, nam Jan de leiding van mij over. Hij was namelijk zo slim geweest om de coördinaten van het hotel in zijn Garmin in te voeren. Hulde aan Jan.
De weg daar naar toe, bleek de laatste kilometer onverhard te wezen. Maar wel begaanbaar, zeker voor die all-roads van ons. Foto's van dit hotel heeft U hierboven al kunnen zien.

 

Jan met zijn broodje kebab. Lekkerrrrrr .......

De rest mocht mee eten ........

De motorparking van Hotel Les Tronces.

Het overdekte terras, met terrasverwarming.

Wim heette ons van harte welkom, en bood ons gelijk een eerste consumptie aan van het huis.
Daarna onze kamers opgezocht en onze spullen daarheen gebracht.
Weer naar beneden en nog een paar pilsjes achterover geslagen. Daarna eten.
Eten was goed en ruim voldoende. Maar voor diegenen die denken in Frankrijk te zijn, en aldus een Franse keuken verwachten, moet ik helaas teleurstellen. Het hotel is geheel op Nederlanders/Belgen ingericht. Dus niet vanzelfsprekend een fles wijn op tafel. Je kon wel een glas wijn bestellen, maar die moet dan apart afgerekend worden. Een stukje kaas na de maaltijd? Helaas, ook niet. Maar ik moet er wel bij vertellen dat dat de enige minpuntjes waren. De rest was oké. Zeker een aanrader voor de Nederlandse motorrijders. Mooi gelegen hotel, met prima kamers. Een goede gastheer.

Bier uit een motorblok.

's Morgens de vliegen van de vorige dag verwijderen.

Gerrit en Peter, links onze gastheer Wim.

De volgende ochtend, na het ontbijt, bestegen we onze rossen en gaan voor de eerste rit. De all-roadrit. Veel off-road weggetjes. Dat was dus een nieuwe ervaring. Erg leuk, maar vreselijk vermoeiend. Die off-roadweggetjes zijn weggetjes die voorzien waren van veel grind. Ook grotere stenen hebben we getrotseerd.
Op een bepaald moment reed Jan een weggetje in, waar twee verkeersborden voor stonden. Links was doodlopend, rechts was verboden voor alle verkeer. En waar reed Jan in? Jawel, verboden voor alle verkeer. Wij drieën wachten nog even af of Jan terug zou komen, maar dat gebeurde dus niet. Dus ik besloot er achteraan te gaan. Even kijken waar Jan bleef. Een eindje verder stond hij stil en zat op zijn Garmin te kijken. Intussen kwam er een vrouw aangelopen met een grote Duitse Herder aan haar zijde. Zij zei iets tegen Jan wat ik niet kon verstaan. Ik reageerde daar verder niet op. Nog even later kwam er een man aangelopen, met een riek in zijn handen. Ai, dat voorspelde niet veel goeds. Hij ging wijdbeens voor ons staan, en zei in gebrekkig Duits, dat wij onmiddellijk moesten omkeren. Wij bevonden ons op privé-terrein.
Volgens mij was mijn kennis van de Franse taal, beter dan zijn kennis van het Duits. Dus ik stapte af, en liep naar hem toe. Ik vroeg hem in mijn beste Frans, wat hij met die riek wilde aanvangen. Hij antwoordde daarop dat hij daar geen bedoelingen mee had. Jan zei hem nog, dat wij gewoon toeristen waren, die de weg kwijt waren. De beste man had daar geen boodschap aan, en sommeerde ons andermaal, onmiddellijk te keren en te vertrekken. Om te voorkomen dat de boel zou escaleren, besloten we daar maar gehoor aan te geven. De vrouw keek mij aan alsof ze me wilde opvreten. Als ogen konden doden ………jammer dat ik daar geen foto’s van gemaakt heb. Zonde!! Enfin, na een beetje gepuzzeld te hebben met de Garmin, zetten we toch onze rit maar voort.
Uiteindelijk zijn we toch heelhuids bij het hotel teruggekeerd.
Zo, nu eerst een Bavaria.
’s Avonds een goede barbecue genoten. En na de nodige pilsjes naar bed.

Hieronder wat foto's met, indien mogelijk, een passende tekst eronder.

Dit soort weggetjes hebben we maar zat gereden.

Even een koffiebreak.

Dit is toch genieten, met die all-roads?

Zonder woorden ......

Fiets op de schouder, in de lift, daarna op de fiets naar beneden.

Nee Jan, daar gaan we niet overheen, we zijn geen circusartiesten.

Lunch in Munster.

Geweldige motormaat.

Tja, toch wel wat geleerd dit weekend.

Je zit te fluiten op de motor.

Oké, een close-up van die boxer.

Een prachtige omgeving voor dergelijke foto's.

Zou Jan weten wat dat bord betekent??

Word je hier niet stil van?

Hahahaa, die bellen. Loop daar maar eens een hele dag mee rond.

Heidi is de weg kwijt. Zeker geen Garmin? Jan gaf een rondje, maar hoefde niets te betalen. Lagguh!

Na een vermoeinde rit, weer terug op ons nest.

Des avonds tijdens de barbecue.

 

De tweede dag zouden we de lange rit rijden, met veel bochten.
Helaas was Jan zijn rit kwijt op de Garmin. Gelukkig dat ik de rit met de hand ingevoerd had in mijn Streetpilot. Ik denk dat we alle colletjes gehad hebben die er te vinden zijn in de Vogezen. Geweldige bochten, dito uitzichten. Schitterend weer, en dat alles in een beste stemming.
Ik weet niet hoeveel bochten we gehad hebben, maar voor de liefhebbers is dit optima forma.
Eigenlijk hebben we grotendeels de Route des Cretes gereden. Het was er zeker druk met motorrijders, maar niet echt hinderlijk. Op onze zware, logge all-roads konden we zeker aardig met de snelle jongens mee komen. Col de la Schlucht, Col de Ballon, en zeker niet te vergeten de Hoheneck. We zaten beneden wat te drinken toen Gerrit ons aanraadde om toch dat smalle weggetje naar boven nog maar even te rijden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben blij dat we dat nog even hebben gedaan. Wereldse uitzichten. Vanwege het koude voorjaar, lag er hier en daar toch nog wat sneeuw.
Als ik de foto’s bekijk, zit ik weer te genieten.

De volgende dag gingen we naar huis. Met een goed gevoel namen we afscheid van Wim en de rest van zijn familie, en togen richting Luxemburg. Wederom via Longwy. Daar neem ik nét voor de Belgische grens de laatste afrit van Frankrijk. Met een klein omweggetje komen we in Rodange, waar we voor de laatste keer onze tanks vulden met Luxemburgse benzine.
Daarna weer de zelfde weg naar huis, als die wij ook met de heenweg gereden hebben. In Bande stoppen we weer bij hetzelfde restaurantje, maar deze keer geen omelet voor ons.
Na het eten gingen we verder naar Brussel. Een paar kilometer nadat we de ring van Brussel verlaten hadden, stopten we voor de laatste keer gezamenlijk.
Gerrit en Jan rijden via Antwerpen en knooppunt Markiezaat, naar huis. Aad en ik rijden via Antwerpen, Brecht en Hazeldonk naar huis.

Jongens, het was me wederom een waar genoegen. Ik heb genoten, met volle teugen.

Hopelijk vinden jullie dit verslag ook leuk. Ik lees het wel in mijn gastenboek.

Volgend jaar??? Wie weet, als het aan mij ligt wel.

En dat allemaal nog geen 600 kilometer van huis.

AU REVOIR!!

Peter