MET DRIE MOTORMATEN NAAR DE EIFEL.

Eindelijk is het 16 mei, de dag dat we vertrekken naar Daun in de Eiffel. Wij zijn, Aad900, Gerrit Deauville, Oemoemenoe en ikzelf aka Varo-man/Schaduwman. Rond tien uur verzamelen we ten Huize Schaduwman in St.Willebrord. Clazien, mijn vrouw heeft wat gehaald voor bij de koffie, en ik verzorg de gasten, zo goed en kwaad ik kan. Aad en Gerrit nemen ieder een worstebroodje, wat achteraf een frikandelbroodje bleek te zijn. Samantha, mijn dochter kwaad, want die broodjes waren van haar. Hahahaaa, sorry meissie. Oemoemenoe, die ik vanaf nu gewoon Jan noem (what’s in a name), en ik nemen een saucijzenbroodje. Ieder een bakkie koffie, en dan gaan we over tot de orde van de dag. Hoe rijden we naar Daun, is de vraag. Ik had drie voorstellen voorgelegd, maar na ampel beraad, kwamen we tot de conclusie dat we het beste via Eindhoven, Heerlen, Aachen en daarna afslag Düren, konden rijden. Vanaf Düren rijden we geheel over Bundesstrassen naar Daun, naar Hotel Vulkaaneiffel. Om 10:47 vertrekken we uiteindelijk. En we hebben er zin in hoor.
Ter hoogte van Best, dreigde een fikse bui, maar meer dan een paar spettertjes op mijn vizier kwamen er niet. Het weer werd met de minuut beter. De enige van ons, die regen heeft gehad, was Aad. Die komt van Rotterdam, en daar was het die ochtend baggerweer. Maar ja, het is algemeen bekend, dat, als je met Varo-man optrekt, dat je dan geheid mooi weer hebt. Om 12:25 uur lassen we de eerste korte pauze in. Aad moest toch tanken, dus dan rook ik even een sjekkie. De eerste honderd kilometers, liggen achter ons. De reis is goed verlopen. De volgende koffiepauze is bij Raststätte Aachener Land. Nog eens 90 kilometer. Net als we stilstaan, komt er ook een ander klein wagentje aangereden, die toch wel onze aandacht trok. Jan ging erbij staan, zodat ik een foto kon maken. Let op de witte wagen op de achtergrond!!!
Via afrit Düren gaan we binnendoor verder. Ik besluit op eigen houtje, om nog een beetje rond te rijden. En na een fikse omweg, komen we om 10 voor vijf bij het hotel aan. Aad weet nog te melden, dat hij nog graag zou willen tanken. Volgensd de Garmin, moet er een 6-tal kilometers verder een Shell zijn. En dat komt goed uit, want ik heb een Shell-pasje, en ik zou ook moeten tanken. Als we op de plaats komen waar volgend de Garmin een Shell-station zou moeten wezen, dan blijkt daar allang geen tankstation meer te zijn. We tanken uiteindelijk in Daun zelf. Om tien voor half zes parkeren we de motoren in de garage van hotel Vulkaaneiffel. Een klein maar gemoedelijk hotel met Nederlandse eigenaren.
En s’avonds heerlijk gegeten en daarna wat borrelen en bieren. De andere ochtend ben ik al om kwart voor acht wakker. Ik ga mijn bed uit, douchen en dan naar buiten, een sjekkie. Tjee, het hemelwater komt met bakken naar buiten. Dat zul je net zien, willen we gaan rijden, is het baggerweer. Ik ga weer naar binnen waar het ontbijtbuffet wordt klaar gezet. Om negen uur is de rest van ons groepje ook beneden. Tijdens het ontbijt komt het water echt met bakken tegelijk naar buiten. Eindelijk, rond tien uur houdt het regenen op. Even na half elf besluiten we toch maar te gaan rijden. Het is warempel opgehouden met regenen. De straat droogt zienderogen op.
Dit is kicken, in de Eiffel. Prachtig asfalt. Geen drempels, geen 60-km zones. Niets van dit alles. De prachtigste, bochtige bochten. Ik had een klein voordeeltje ten opzichte van de andere heren, ik kan op de Garmin zien wat voor soort bocht er aan komt, en kan daar goed op anticiperen. Jan blijft achter mij rijden. Hij ziet aan de manier hoe ik de bochten in duik, wat voor bocht het is. Gerrit en Aad blijven wat achter. Die doen het iets rustiger aan. Geen probleem voor Jan en mij. Als we een paar bochten hebben gehad, dan houden we onze gashandel wat in, zodat Gerrit en Aad weer aan kunnen sluiten. Denk nu niet dat Gerrit en Aad kilometers achter bleven. Nee hoor, dat viel reuze mee. Enkele honderden meters. Meer niet. Dus ze hadden iedere keer vrij snel de aansluiting weer gevonden. We wilden nog over de Nürburgring, maar het ging er naar uit zien, dat we hier veel tijd gingen verliezen. We namen wat te eten van een Imbiss, en gingen toen maar verder met de rit, zoals ik die uit gezet had. We gingen richting Moezel. Net voor Cochem stoppen we op een parking met uitzicht over de Moezel en Cochem. Jan wilde hier zijn motor bij de pick-nicktafel zetten, zodat er een mooie foto van gemaakt kon worden, met de Moezel op de achtergrond. En ja hoor, zoals het een goede Zeeuw betaamt, heeft Jan onmiddelijk problemen met een ijsco-boer, die zei dat die motor daar niet mocht staan. Hahahaaaa, wat een oetlul!! Maar daar storen we ons dus niet aan. Nog even wat foto’s gemaakt en daarna weer verder. Nog een stukje autobaan genomen, de A60. Hier even het gas wat verder open.
Hierboven een foto met de ijsco-boer op de achtergrond. Hieronder volgen enkele foto's, waarvan ik vind dat ze de moeite waard zijn. Veel valt er niet te vertellen, over deze geweldige dag, behalve dat we genoten hebben van de prachtige wegen in de Eifel. Zeker voor herhaling vatbaar.

De avond voor we naar huis gingen, vond de eigenaar het nodig,
om een karaoke-microfoon in de hand te nemen. Dat moet hij
niet te vaak doen, daar waren wij nl. zo van gecharmeerd, dat we
besloten om vroeg naar bed te gaan. Zoals de Engelsen wel eens
zeggen:"We where not amused".
Verder niets dan lof over het hotel. Beslist een aanrader, maar
als je er ooit naar toe zou willen gaan, vraag dan aan Piet,
de eigenaar, of hij van plan is om mee te blêren op muziek van
o.a. Frans Bauer en consorten. Wees gewaarschuwd!!!

Rechts ziet u mijn beste vriendin van deze dagen,
de Garmin streetpilot 2720.

IK HEB EEN GEWELDIG WEEKEND GEHAD. EEN PAAR LEUKE MOTORMATEN OP SLEEP GEHAD. HOPELIJK HEBBEN ZIJ NET ZO GENOTEN ALS IK.Heeft u iets voor het gastenboek? Schroom niet. Deze kunt u vinden op de hoofdpagina, in de linkerkolom.